دست نوشته هاي پيمان مهدوي
اميد شايد تنها چاره ايست
ناكامي ها و بدبختي ها را
من ناچارم كه اميد وار باشم
و اميدوار بودن چقدر شبيه بدبخت بودن است
كه اگر خوشبخت باشي نيازي به اميد نيست
اميد
نوش دارويي ايست درد بدبختي را
بايد بدبخت باشي تا اميد داشته باشي
و الا
دارو به خورد آدم سالم نمي دهند
با بوران تنفس در ريه هاي التهاب بيدار مي شوم
بيداريم ؛ من و زندگي
من امروز را به شب حواله مي كنم و زندگي ذوق هايم را به ثانيه هاي در گذر
در هاله اي از ناكامي و توفيق
روي پيچش افكار، به ناگاه به آينه كه مي رسم
مي بينم ، ديگر براي عادتهايم تكراري شده ام
من از زندگي خسته مي شوم و زندگي از من
روي كه از آينه بر مي گيرم
زندگي خسته ام را مقابلم مي بينم
هنوز بيداريم ؛ من و زندگي
و رويارويي ما دو تن ، جان تازه اي گرفته است
سيكل باز هم تكرار مي شود
ببخشيد منظورم از سيكل همان چرخه بود
از روي عادت مي گويم
سيكل آويزان آدمها به آدمها
بسته هاي دو نفره
بسته هاي چند نفر به يك نفر
بسته هاي يك نفر به چند نفر
بسته هايي به رابطه ، به دوستي و امان از دست عشق
سيكل مكرر خواستن ها و نداشتن ها يا از دست دادن ها
بعضي وقتها خنده دار
بعض وقتها گريه دار
تكرار مي شود و تماشا مي كنم
بي اينكه كاري بتوانم كرد
