اشکهای بی گناه تو

روی نیمکتی که تو بر آن گریسته ای
نشته ام
و " باید تو را پیدا کنم "
گوش می دهم
دلم به حال تک تک آن اشکها
مچاله می شود
کاش می شد
اشکهای بی گناه تو را
دانه دانه ببوسم
و مثل دود این سیگار
به هوا فوت کنم
سرد است عزیزکم
آفتاب پنهان شده
و باد می آید
لباس گرم بپوش
سر پنجه هایت را به دستانم بسپار و بیا
بیا بارن شهرمان را
به تماشا بنشینیم

خیلی بی رحم ، خیلی سخاوتمند

غم ؛ دریچه ایست
برای تسکین لحظه های سخت
وقتهایی که نمیدانی تقصیر کیست
اما
همیشه هم من مقصر نیستم
دنیا بعضی وقتها خیلی بی رحم است
بی انصاف نیستم
بعضی وقتها هم بسیار سخاوتمند
شاید به ناچار باید امیدوار بود
میان تمام این غمها انگار
تجربه هاییست
تجربه هایی گران
به یاد آن گفته ی قدیمی :
" هر شکست راهیست به سوی پیروزی "
باشد
اینبار هم
حق با دنیا و تمام ناکامی هایش
تن به تجربه ها
خواهم سپرد

و لحظه های پر سخاوت را

به انتظار

اصلا مهم نیست

کسی آمد
از مهربانی گفت
گفت تمام زندگی من سرشار از مهربانی است
گفت : " تو زندگی همینه که از همه مهمتره "
هم او بود که آموختم
باید که مهربانتر باشم
تو رفته ای و از تو در این دیدار کوتاه
همین باقی مانده
همین که از همه مهمتره
حالا پیش خودم فکر می کنم
دوستی هم شاید بخشی کوچک از همان مهربانی باشد
اما انگار اصلا مهم نیست

سبز یا نارنجی

دور یا نزدیک
سبز یا نارنجی
حاضر یا غایب
غریبه یا آشنا
خواب یا بیدار
اینطور یا آنطور
فرقی نمی کند
دنیا همیشه هست
زندگی نیز
با لبخندی مهربان و آغوشی باز
دوست خواهم داشت
و لذت خواهم برد
در این وسعت بی منتها
تنها عشق می ماند
و دیگر هیچ