گریزهای دست نیافتنی

کمی بی خیال شو

پاشنه ات را از روی خرخره ی دلتنگی ها بردار

بگذار نفسی تازه کنم

بگذار در میان ماندن و رفتن

همچنان معلق بمانم

شاید که در این بلاتکلیفی هم

آرامشی بتوانم یافت

برخیز و مجالی ده تا بلکه

دمی به دور از خواهش ها، بتوانم

هوای دوست داشتن بی دریغ را

به سینه ام در کشم

و حتی برای لحظه ای هم که شده

رهایی را تجربه کنم

رها، از تمام خواسته ها

از تمام نداشته ها

و داشته های از دست گریخته

در میان تمام گریزهای دست نیافتنی

در میان این همه تشویش

شاید که داشتن یا نداشتن

مسئله ای نباشد

و به آن گفته ی معروف :

حالا دیگر بودن یا نبودن

مسئله است

بی خیال شو

شاید که کار از کار گذشته

کار به بودن یا نیست شدن رسیده

می توانم آیا

باشم و بنشینم به انتظار امید عافیت؟

نمی دانم

نصیحت حکیمانه !

امیدهایت را

از دست نده

نیازی به سرکوب کردنشان نداری

تمام امیدهایت را

در عین تیره بختی

نگه دار

و همواره یقین داشته باش

که امیدهایی ابدی داری

بی هیچ امیدی به اینکه؛

روزی لباس واقعیت خواهند پوشید

شاید که اینگونه بتوانی

لحظه لحظه ی عمرت را تا ته سر بکشی

و در آرامش

سپری کنی

البته، شاید