نرود میخ آهنین برسنگ

آری
بدینگوه بود رفتار ما
ایمان به تفکرات آهنین
و کوبیدن این افکار
همچون میخی
بر تارک زندگی
این زندگی هزار جهره
هزار رنگ

و ما هیچ وقت
آنگونه که باید
در میان تمام این افکار
اندیشیدن به اینکه
شاید تمام اندیشه های ما چیزی مثل یک بازی باشد را
نگنجاندیم
چرا هرگز آنگونه که باید به این نیندیشیدیم که
افکار ما، نسبی اند
نسبی و نه مطلق محض

ما فقط با تمام قدرت ضعیفمان
پتکهای یکدندگی را بر سر میخهای نحیف کوبیدیم
و تنها زمانی که
میخ آهنین بر سنگ نرفت
پیش خودمان گفتیم
اشتباه کردم، اشتباه!

و از پس این اشتباه
تمام زخم خوردگی های خود و اطرافیانمان را تحمل کردیم
زخمهایی را که شاید ما به آنها زده باشیم
مثل دوستی خاله خرسه!

اما
پس از گذراندن دوره ای کوتاه
دوباره
پتکهایمان را برسر میخهایی دیگر کوبیدیم
و یافته هایمان را از این گوش به گوش دیگر در کردیم
و زندگی
این زندگی هزار جهره
هزار رنگ
از دری دیگر در آمد
اشتباه کردم، اشتباه!
.
.
.
و دوباره، دوباره و دوباره
پتکی دیگر بر میخی دیگر
چهره ای دیگر
رنگی دیگر
زخمی دیگر

آه
گفتن بی فایده است،
نرود میخ آهنین بر سنگ!