نرود میخ آهنین برسنگ

آری
بدینگوه بود رفتار ما
ایمان به تفکرات آهنین
و کوبیدن این افکار
همچون میخی
بر تارک زندگی
این زندگی هزار جهره
هزار رنگ

و ما هیچ وقت
آنگونه که باید
در میان تمام این افکار
اندیشیدن به اینکه
شاید تمام اندیشه های ما چیزی مثل یک بازی باشد را
نگنجاندیم
چرا هرگز آنگونه که باید به این نیندیشیدیم که
افکار ما، نسبی اند
نسبی و نه مطلق محض

ما فقط با تمام قدرت ضعیفمان
پتکهای یکدندگی را بر سر میخهای نحیف کوبیدیم
و تنها زمانی که
میخ آهنین بر سنگ نرفت
پیش خودمان گفتیم
اشتباه کردم، اشتباه!

و از پس این اشتباه
تمام زخم خوردگی های خود و اطرافیانمان را تحمل کردیم
زخمهایی را که شاید ما به آنها زده باشیم
مثل دوستی خاله خرسه!

اما
پس از گذراندن دوره ای کوتاه
دوباره
پتکهایمان را برسر میخهایی دیگر کوبیدیم
و یافته هایمان را از این گوش به گوش دیگر در کردیم
و زندگی
این زندگی هزار جهره
هزار رنگ
از دری دیگر در آمد
اشتباه کردم، اشتباه!
.
.
.
و دوباره، دوباره و دوباره
پتکی دیگر بر میخی دیگر
چهره ای دیگر
رنگی دیگر
زخمی دیگر

آه
گفتن بی فایده است،
نرود میخ آهنین بر سنگ!

نفسها مرا می کشند

دستان ناتوان
درمانده
وامانده
برای سیاه کردن صفحه ای کاغذ
کاغذی سپید
به وسعت تمام زندگی
تمام زندگی
زندگی

آه زندگی
نوشتن از تو را
حالا دیگر
چرا
به دستان ناتوانم تحمیل می کنم
نوشتن از تو
حالا دیگر
مثل تمام دم و بازدم ها
اجباری و خسته کننده است
آری از تو نگفتن
مثل نفس نکشیدن است
و این دست من نیست
برای خودش می آید و می رود
فقط برای خودش
نه برای من
و من
من خسته
من درمانده
من وامانده
برای چه نفس می کشم
برای که نفس می کشم
نمی دانم

نفسها
مرا می کشند
آری
شاید اینگونه باشد