ته به ته 

دست نوشته هاي پيمان مهدوي

Thursday, January 13, 2005

لحظه


آه

دلم به اندازه ی تمام دنیا

به اندازه ی تمام دم و بازدم های زندگی

گرفته

کاش لحظه ای می بود

لحظه ای رها از تمام دل تنگی ها

لحظه ای که

رهایی از تنگی قفسه ی سینه را

فریاد بزند

لحظه ای بی ریا

لحظه ای سپید

بی هیچ رنگی

لحظه ای

برای نفس کشیدن

با تمام فضای ریه

لحظه ای

که بودن را همچو

نوری انکار ناپذیر

در ظلمت

این عمر دور و دراز

بپراکند

0 Comments:

Post a Comment

<< Home