شکسته و بریده

آنچه شکستند، دستان ما بود
آنچه بریدند، زبان ما بود

آنچه شکستند، پاهای ما بود
آنچه بریدند، گوشهای ما بود

آنچه شکستند، تخم چشمان ما بود
آنچه بریدند، نفس های ما بود

آنچه شکستند، شیشه ی عمر ما بود
آنچه بریدند، راه زندگی بود

آنچه شکستند، دل های ما بود
آنچه بریدند، بند تفکرات ما بود

آنچه اهمیت دارد، فاعل نیست
آنچه اهمیت دارد، ماییم که مفعولیم

خبر تازه

درست شد

چی؟

Comments

یک اتفاق واقعی، بدون منت کشی

بضی وقتها هیج چیز مهم نیست
شاید هم همیشه
اما، نه
بعضی وقتها چیزهایی، مهم است
مثل وقتی که با تمام وجود به یک وجود دیگر می گویی:
برو گم شو
آری ما گم شده ایم
همه ی ما در این زندگی بی دست و پا گم شده ایم
این یک اتفاق واقعی ست
دوست من!

ادامه میدهم

ادامه میدهم

به زندگی

مثل چشیدن طعم قهوه

به ساختن

مثل گیر کردن نوک سیگار روشن لای انگشتان

به خواستن

مثل حسرت کودکی برای داشتن بادکنک آویزان از سقف

به خندیدن

مثل هق هق دلتنگی های همیشگی

به رفتن

مثل گذر آب از جویبار

آری

ادامه میدهم

به تلخی

به سوختن

به نداشتن

به گریه

به باز نگشتن

به زندگی

ادامه میدهم

بنویس

بنویس

از آنچه در روزمرگیها با آن دست به گریبانیم

از تصاویر به جا مانده از شلوغی های روز در شب


بنویس

از رخ رنگ پریده ی پدر

از موها و ریش های به سپیدی گراییده

از سر سبزی های به زردی گراییده


بنویس

از دست نیافته ها

از حسرت های به دل مانده

از زیباییهای دور دست نزدیک دیدگان

از خواستن ها


بنویس

از روزهای بیهوده

از شب های دلتنگ

از بی خوابیها

از پر بودن از خاطره

از غم گذشته ها


بنویس

از حس درگیر با تب و تاب اندرون

از جور نشدن واژه برای این جملات

از دست ندادن فرصتی برای دیداری تازه

از عقب ماندگی همیشگی از زمان

از پشت سر گذاردن مرزهای زندگی

از انتظار همیشگی


آری بنویس

از زندگی

بنویس

دیوار شیشه ای

بازیگریست زندگی

بازیگری بس ناجوانمرد

بازیگری که ما را محو زیباییهایش می کند

با به رخ کشیدن

لطافتها و شادیهایش

دیواری شیشه ای سر راهمان می سازد

و ما را پشت این حصار شفاف

در حسرتی دیوانه کننده

زندانی می کند

درهم و برهم

بروید افکار درهم و برهم

بروید دنبال زندگیتان

از سلولهای حافظه ام گم شوید

می خواهم آرام باشم خالی سبک رها

همچون پری اسیر دستان بادی متلاطم

تا مرا به آنجایی که معلوم نیست کجاست ببرد

شاید آنجا انتهای قامت یک سرو باشد

به سان آن قله ای که غروبی بس تماشایی و دل انگیز را نشانم داد

شاید هم ته چاه فاضلاب

که در همسایگی ام

آن هزارپای ده سانتی ای باشد که امروز درکف حمام دیدم ودوباره

به همان راهی که آمده بود باز فرستادمش

صدا

از دوردستها صدایی می آمد

صدایی که حتی برای لحظه ای در این عمر دراز

به خاموشی نگرایید

تا دمی بیاساییم

در طول زندگی

تمام وجودمان، تمام هستی مان

صرف گوش سپردن به این صدا شد

صدایی که هرگز نتوانستیم بفهمیم

که چه می گوید