سياه نوشته هاي پيمان مهدوي
اشتباه بود
تو را ساده گرفتن
همین طور سرسری دیدن
یک بار بودن و صدبار دیگر نبودن
توی غرق آب نفسهای تو آب تنی کردن
توی آینه ی نگاه تو، خودم را دید زدن
به راهی که آخرش تو بودی، خوش خوشک قدم زدن
دستهای ساده ی تو را از غرور، شل گرفتن
شاید هم از تو ترسیدن
شاید هم از من ترسیدن
ماندن به فاصله و پیشت نیامدن
آنچه را که باید نگفتن
اینها، اینها اشتباه بود
اشتباه بود
تو را اشتباه گرفتن
گیرم که تمام شده باشد
ترانه های من و تو
یک عالم شاعرانگی بلدم
پر می شوم دوباره
از واژه های من و تو
گیرم که تمام شده باشد
دیدارهای من و تو
یک عالم نگاه بلدم
پر می شوم دوباره
از تصاویر من و تو
گیرم که تمام شده باشد
بوسه های من و تو
یک عالم خوش اشتهایی بلدم
پر می شوم دوباره
از لب های من و تو
گیرم که تمام شده باشد
هم نفسی های من و تو
یک عالم فوت بلدم
پر می شوم دوباره
از هوای من و تو
گیرم که تمام شده باشد
خنده های من و تو
یک عالم دیوانگی بلدم
پر می شوم دوباره
از اشکهای من و تو
گیرم که تمام شده باشد
ترانه های من و تو
این یکی را که گفتم، باز هم بلدم
دل به دلم نبود
سر به بیابان انداختن
چشم به بیکران دوختن
رفتن و رفتن و رفتن
دل به دلم نبود
تو را اینگونه رها کردن
میان زمین و آسمان واماندن
توی این چهار دیواری خزیدن
دل به دلم نبود
بی پروا رو در روی تو ایستادن
تو را بی من به سفر فرستادن
توی این شهر خسته، از پا افتادن
دل به دلم نبود
دارازترین شب سال را بیداری کشیدن
حتا همین یک ثانیه بیشتر را بی تو ماندن
چرا رفتی، چرا رفتی را همش تکرار کردن
دل به دلم نبود
قاب عکس تو را به دیوار آویختن
اینجا نشستن و اینها را نوشتن
برای این همه درد، این مرهم را ساختن
دل به دلم هست
سر به بیابان انداختن
چشم به بیکران دوختن
رفتن و رفتن و رفتن
----------------------------------
رشت/ یلدای نود
لحظه ی من و تو
که دیگری در کار نیست
لحظه ی من و دیگری
که تویی در کار نیست
لحظه ی من و خودم
که نه تو ، نه دیگری ، در کار نیست
لحظه ی من و خوشی
که نه من ، نه تو ، نه دیگری ، در کار نیست
